mmLab

Tkaniny pościelowe

Administrator — Sun, 13 Mar 2011 15:17:37 +0000

W dzisiejszych czasach człowiek posiada ogromny komfort życia. W minionych latach nie było aż tak dobrze. W przeszłości ludzie na pewno nie wiedzieli co to są tkaniny pościelowe. Gdy zaczęto dbać o higienę i komfort snu zaczęli sami szyć tkaniny pościelowe. Obecnie jest jednak inaczej. Jeżeli chcemy posiadać tkaniny pościelowe to wybieramy się do sklepu z pościelą lub po prostu jedziemy do hipermarketu. Tkaniny pościelowe posiadają bardzo wiele wzorów i są one naprawdę interesujące dzięki czemu mogą one również stanowić walor estetyczny naszego mieszkania jeśli posiadamy na przykład sypialnię. Poza tym tkaniny pościelowe mogą być także dopasowane do koloru naszych ścian, dzięki czemu będą ładnie komponować się z otoczeniem i będą stanowić łat z całym pomieszczeniem. Bardzo istotną sprawą jest to, ze tkaniny pościelowe są sprzedawane w zestawach. Najczęściej w ich skład wchodzi poszewka na kołdrę oraz dwie poszewki na poduszki. Tkaniny pościelowe zazwyczaj mają wymiary sto czterdzieści centymetrów na dwieście centymetrów.

Definicja cementu i wstęp do historii

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:11:54 +0000

Podstawowym spoiwem hydraulicznym jest cement, drobno zmielony materiał nieorganiczny, który po zmieszaniu z wodą tworzy zaczyn wiążący i twardniejący w wyniku reakcji i procesów hydratacji, a po stwardnieniu pozostaje wytrzymały także pod wodą. Do spoiw hydraulicznych można zaliczyć: cement portlandzki, cement portlandzki z dodatkami, cement hutniczy, cement pucolanowy, cement glinowy oraz wapno hydrauliczne [30].
Definicja cementu Cement jest to spoiwo hydrauliczne, tj. drobno zmielony materiał nieorganiczny, który po zmieszaniu z wodą daje zaczyn, wiążący i twardniejący w wyniku reakcji i procesów hydratacji, który po stwardnieniu pozostaje wytrzymały i trwały także pod wodą [28].
Cement jest podstawowym materiałem we wszystkich rodzajach budownictwa. Stosowany jest: w postaci zaprawy do łączenia elementów, jako podstawowy składnik mieszanki betonowej, do produkcji betonowych elementów prefabrykowanych, wielkogabarytowych konstrukcji monolitycznych, dachówek, pustaków, itp. Dzięki swoim właściwościom cement jest praktycznie wszechobecny – domy, biurowce, ulice, mosty, zapory, tunele, lotniska drogi, chodniki [42].
Hydrauliczne twardnienie cementu CEM następuje głównie przez hydratację krzemianów wapnia, a także innych związków chemicznych, które mogą brać udział w procesie twardnienia, np. glinianów. Suma udziałów reaktywnego tlenku wapnia (CaO) i reaktywnego dwutlenku krzemu (SiO2) w cemencie CEM powinna wynosić co najmniej 50 % masy, gdy udziały te są oznaczane zgodnie z EN 196-2 [20].
Wstęp do historii cementu
Początki stosowania materiałów wiążących sięgają bardzo odległych czasów, bowiem już starożytni Egipcjanie stosowali spoiwa wytwarzane w wyniku prażenia skał gipsowych. Grecy i Rzymianie używali wapna palonego, a z czasem do mieszaniny wapna z wodą wprowadzili piasek oraz pokruszone kamienie, cegły i dachówki. Był to pierwszy beton w historii.
Natomiast do łączenia elementów konstrukcji narażonych na działanie wody Rzymianie używali wapna rozcieranego razem z popiołem wulkanicznym lub z drobno zmielonymi dachówkami ceramicznymi.

Rys historyczny cementu

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:11:27 +0000

Wracając do sposobu łączenia elementów konstrukcji narażonych na działanie wody, który wprowadzili Rzymianie, używająć wapna rozcieranego razem z popiołem wulkanicznym lub z drobno zmielonymi dachówkami ceramicznymi, możemy dokładniej opisać reakcje, które zachodziły przy tworzeniu spoiwa.
Aktywne tlenki krzemu i glinu znajdujące się w popiele i materiale dachówek reagowały z wapnem tworząc wyrób, który określono jako cement pucolanowy. Nazwa ta pochodzi od wioski Pozzuoli pod Wezuwiuszem, skąd pochodził wykorzystany po raz pierwszy popiół wulkaniczny. Sformułowanie „cement pucolanowy” posiada dzisiaj inne znaczenie i definiuje jeden z rodzajów cementów uzyskiwany w wyniku wspólnego zmielenia klinkieru portlandzkiego, gipsu i „dodatków pucolanowych”.
Upadek jakości i wykorzystywania spoiw mineralnych zaznaczył się wyraźnie w okresie średniowiecza. Dopiero w XVIII wieku nastąpił rozwój wiedzy o spoiwach mineralnych. John Smeaton odkrył, że zaprawa o najlepszych właściwościach hydraulicznych powstaje wtedy, gdy materiał pucolanowy zostaje zmieszany z wapnem wyprodukowanym z wapieni zawierających znaczną ilość domieszek ilastych. Smeaton poznał znaczenie obecności gliny uważanej dotychczas za niepożądaną, stając się pierwszym, który uświadomił sobie istotę wapna hydraulicznego, tzn. spoiwa uzyskanego przez wypalenie mieszaniny wapienia i gliny [16].
Dalszy rozwój spoiw hydraulicznych nastąpił, gdy Joseph Parker zaobserwował, że kamień wapienny zanieczyszczony gliną daje po wypaleniu i rozdrobnieniu hydrauliczny materiał wiążący.
Postęp w dziedzinie tego typu spoiw został uwieńczony w 1824r. patentem Anglika J. Aspdina na „cement portlandzki”. Cement ten powstał poprzez wypalanie w piecu mieszaniny rozdrobnionej gliny i twardego wapienia, aż do usunięcia CO2.
Odkrycie spoiwa cementowego stało się impulsem do postępu we współczesnym budownictwie. Rozwój przemysłu cementowego związany był ściśle z budową sieci dróg i kolei żelaznej w Europie [30].
Wraz z rozwojem produkcji cementu na świecie nastąpił znaczący postęp w dziedzinie chemii cementu. Prawdziwy przewrót zawdzięczamy wielkiemu uczonemu francuskiemu. Le Chatelier opracował skład fazowy klinkieru portlandzkiego oraz przedstawił hipotezy procesu hydratacji. Twierdził on, że podobnie jak w przypadku gipsu, bezwodne składniki cementu ulegają rozpuszczeniu, a roztwór staje się przesycony w stosunku do faz uwodnionych, co wywołuje proces ich krystalizacji [10].

Klasyfikacja i właściwości cementów

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:11:08 +0000

Nowelizacja krajowych norm cementowych zmieniła zasady klasyfikacji i wymagania dla cementów powszechnego użytku. Przedmiotem klasyfikacji jest 27 rodzajów cementów. Podstawą klasyfikacji jest ilość i rodzaj dodatków mineralnych w cemencie.
W związku z integracją Polski z Unią Europejską niezbędne stało się dostosowanie norm polskich do obowiązujących w Unii. Dlatego też nowelizacja krajowych, norm cementowych objęła zarówno normy przedmiotowe w zakresie klasyfikacji i wymagań, jak również normy odnoszące się do metod badań. Normy PN zawierające metody badań zostały zastąpione PN-EN identycznymi z normami europejskimi z serii EN 196 „Cement. Metody badań”.
Normy stosowane dotychczas do badań cementu wysyłanego na eksport odnoszą się obecnie również do krajowych warunków produkcji oraz stosowania cementu [30].
Cementy dzieli się, zgodnie z wytycznymi Komitetu Technicznego 51 Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego (CEN/TC 51), na dwie grupy:

cementy powszechnego użytku – bez wskazania szczególnych cech użytkowych,
cementy specjalne – wykazujące takie cechy użytkowe, na podstawie których można cement zakwalifikować jako cement do specjalnego zastosowania [29].

Cementy powszechnego użytku dzielą się na następujące rodzaje:

CEM I – cement portlandzki,
CEM II – cement portlandzki wieloskładnikowy,
CEM III – cement hutniczy,
CEM IV – cement pucolanowy,
CEM V – cement wieloskładnikowy.

Z uwagi na ilość dodatków mineralnych w ich składzie, cementy mogą dzielić się na odmiany A, B, C [3].
Rodzaje cementów powszechnego użytku [29].
Nazwa cementu / Oznaczenie cementu wg PN-EN 197-1 / Zawartość składnika mineralnego1) w składzie cementu [% masy]

Cement portlandzki / CEM I / ―
Cement portlandzki wieloskładnikowy / CEM II/A2) / 6÷20
Cement portlandzki wieloskładnikowy / CEM II/B / 21÷35
Cement hutniczy / CEM III/A / 36÷65
Cement hutniczy / CEM III/B / 66÷80
Cement hutniczy / CEM III/C / 81÷95
Cement pucolanowy / CCEM IV/A / 11÷35
Cement pucolanowy / CEM IV/B / 36÷55
Cement wieloskładnikowy / CEM V/A / 36÷60
Cement wieloskładnikowy / CEM V/B / 62÷80

1) wg PN-EN 197-1:2000 – są to składniki główne
2)cement portlandzki krzemionkowy może zawierać 6 ÷10% pyłu krzemionkowego
W skład cementów mogą wejść takie dodatki mineralne jak: granulowany żużel wielkopiecowy, popiół lotny krzemionkowy, popiół lotny wapienny, pucolana naturalna i naturalna wypalana, pył krzemionkowy oraz wapień i łupek palony [30].

Składniki cementu cz.I

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:10:45 +0000

Klinkier cementowy c.d.
Proces produkcyjny może być prowadzony dwoma podstawowymi metodami: mokrą i suchą. W pierwszej metodzie surowce wprowadzane są do pieca w postaci szlamu. Zaletą tej metody jest łatwość mieszania i korygowania mieszaniny surowcowej natomiast wadą – duże zużycie energii. Zaletą metody suchej jest niskie zużycie energii, a co za tym idzie wyraźnie niższe koszty produkcji.
Istotną sprawą jest to, że jakość produktu (klinkieru portlandzkiego) nie zależy od stosowanej metody produkcji (sucha, mokra). W jednej i drugiej metodzie uzyskuje się porównywalne parametry jakościowe klinkieru.
Po wypaleniu mieszaniny surowcowej uzyskuje się produkt (klinkier), zawierający cztery podstawowe minerały klinkierowe:

Alit – C3S – krzemian trójwapniowy
Belit – C2S – krzemian dwuwapniowy
C3A – glinian trójwapniowy
Brownmilleryt – C4AF – glinożelazian czterowapniowy.

Skróty używane w chemii cementu:
CaO – C, AL2O3 - A, H2O - H, SiO2 - S, Fe2O3 - F, SO3 – S [1].

W skład klinkieru wchodzą również w niedużej ilości inne związki, a mianowicie: wolne wapno CaO, wolny niezwiązany tlenek magnezu MgO, związki siarki i alkaliów (Na2O + K2O).
Krzemiany wapnia tworzą dobrze wykształcone ziarna o charakterystycznym pokroju, natomiast glinian trójwapniowy i faza glinożelazianowa stanowią drobnokrystaliczną lub bezpostaciową substancję wypełniającą. Zawartość poszczególnych faz waha się w klinkierach portlandzkich w dość szerokich granicach. Krzemiany wapniowe stanowią 75-82%, zaś gliniany i glinożelaziany 18-25% masy klinkieru [30].
Dodatki mineralne
Dodatki mineralne stanowią jeden z głównych składników cementów powszechnego użytku.
Wprowadzenie do składu cementu dodatku mineralnego modyfikuje wiele jego właściwości, które często wykorzystywane są w praktyce budowlanej. Należą do nich:

dobra urabialność,
odporność na korozję chemiczną,
wysoka wytrzymałość po długim okresie twardnienia,
niskie ciepło hydratacji.

Jako dodatki mineralne w skład cementu mogą wchodzić surowce – materiały pochodzenia naturalnego, uboczne produkty procesów przemysłowych – pod warunkiem spełnienia wymagań jakościowych zawartych w normie PN-EN 197-1 [3].

Składniki cementu cz.II

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:10:18 +0000

Dodatki mineralne c.d.
Wymagania stawiane dodatkom mineralnym
W produkcji cementu powszechnego użytku stosowane są następujące dodatki mineralne:
granulowany żużel wielkopiecowy (S),
pucolany naturalna lub sztuczna (P,Q),
popiół lotny krzemionkowy lub wapienny (V, W),
łupek palony (T),
kamień wapienny (L, UL),
pył krzemionkowy (D) [3].

Wymagania stawiane dodatkom mineralnym część I:
Granulowany żużel wielkopiecowy (S)
Granulowany żużel wielkopiecowy jest wytwarzany przez gwałtowne chłodzenie płynnego żużla o odpowiednim składzie, otrzymywanego przy wytapianiu rudy żelaza w wielkim piecu i który zawiera co najmniej dwie trzecie masy żużla zeszklonego oraz wykazuje właściwości hydrauliczne przy odpowiedniej aktywacji.
Granulowany żużel wielkopiecowy powinien składać się co najmniej w dwóch trzecich masy z sumy tlenku wapnia (CaO), tlenku magnezu (MgO) i dwutlenku krzemu (SiO2). Pozostałość zawiera tlenek glinu (AI2O3) razem z niewielkimi ilościami innych związków. Stosunek masy (CaO + MgO)/(SiO2) powinien przekraczać 1,0 [20].
Pucolany (P,Q)
Materiały pochodzenia naturalnego lub przemysłowego, krzemianowe lub glinokrzemianowe, albo będące zestawieniem obydwu. Pucolany po zmieszaniu z woda nie twardnieją, lecz drobno zmielone i w obecności wody reagują w normalnej temperaturze otoczenia z rozpuszczonym wodorotlenkiem wapnia (Ca(OH)2), tworząc związki krzemianów wapnia i glinianów wapnia o rosnącej wytrzymałości; są podobne do związków, które tworzą się podczas twardnienia materiałów hydraulicznych. Pucolany zawierają reaktywny dwutlenek krzemu (SiO2) i tlenek glinu (A12O3). Pozostałość zawiera tlenek żelaza (Fe2O3) i inne tlenki [3].
Udział reaktywnego tlenku wapnia nie jest istotny dla twardnienia. Zawartość reaktywnego dwutlenku krzemu nie powinna być mniejsza niż 25,0 % masy.
Pucolany powinny być prawidłowo przygotowane, tj. wyselekcjonowane, ujednorodnione, wysuszone lub poddane obróbce termicznej i rozdrobnione, w zależności od stanu, w jakim są produkowane lub dostarczane [20].
Pucolany mogą być dwojakiego rodzaju:

pucolana naturalna (P) – materiał pochodzenia wulkanicznego lub skały osadowe o odpowiednim składzie chemiczno-mineralogicznym,
pucolana naturalna wypalana (Q) – materiały pochodzenia wulkanicznego, gliny, łupki lub skały osadowe, aktywowane przez obróbkę termiczną [3].

Składniki cementu cz.III

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:09:59 +0000

Wymagania stawiane dodatkom mineralnym część II:
Popioły lotne (V, W)
Popiół lotny jest otrzymywany przez elektrostatyczne lub mechaniczne osadzanie pylistych cząstek spalin z palenisk opalanych pyłem węglowym. Popiół otrzymywany innymi metodami nie powinien być stosowany w cemencie zgodnym z niniejszą EN 197-1 [20].
Podstawą do oceny klasyfikacji i oceny jakości popiołów lotnych są następujące
kryteria:

skład chemiczny i jego stabilność,
udział substancji amorficznej i krystalicznych składników mineralnych,
uziarnienie (miałkość),
zawartość niespalonego węgla.

Najistotniejszym z wymienionych kryteriów oceny popiołów lotnych jest ich skład chemiczny. Na podstawie tego kryterium wyróżnia się podstawowe grupy popiołów lotnych:

popioły krzemianowe – powstające przy spalaniu węgli kamiennych,
popioły krzemianowo-glinowe – otrzymywane przy spalaniu węgli brunatnych, w których dominującymi składnikami niepalnymi są minerały ilaste
(w Polsce węgle z Zagłębia Turoszowskiego),
popioły lotne krzemianowo-wapniowe – otrzymywane przy spalaniu węgli
brunatnych zawierających większe ilości zanieczyszczeń wapiennych (w Polsce węgle z Zagłębia Konińskiego i Bełchatowa),
popioły lotne uzyskiwane w trakcie skojarzonego procesu uzyskiwania energii i odsiarczania spalin (suche odsiarczanie spalin, spalanie fluidalne
połączone z procesem odsiarczania) [3].

Popioły lotne, ze względu na ich właściwości pucolanowe, mogą stanowić główny składnik spoiw budowlanych. Z reguły, z powodu niewielkiej zawartości CaO w popiołach z węgla kamiennego, zachodzi konieczność uaktywnienia ich naturalnych właściwości wiążących przez dodatek wapna, gipsu, siarczanu żelazawego itp. Uaktywnienie popiołów lotnych dokonuje się również przez krótkotrwałe przemielenie zwiększające ich powierzchnię właściwą. Mielenie powoduje zniszczenie szklistych otoczek na wierzchu ziaren i ich chemiczne uaktywnienie [43].
Popiół lotny krzemionkowy (V)
Powstaje na skutek elektrostatycznego lub mechanicznego osadzania pylistych cząstek spalin wytwarzających się w paleniskach opalanych pyłem węglowym. Wymagania dla popiołu lotnego krzemionkowego są następujące:

udział reaktywnego CaO ≤ 10%,
zawartość reaktywnego SiO2 ≥ 25%,
straty prażenia (zawartości nie spalzawartość reaktywnego SiO2 ≥ 25%,onego węgla) ≤ 5% [30].

Składniki cementu cz.IV

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:09:35 +0000

Wymagania stawiane dodatkom mineralnym część III:
Popiół lotny wapienny (W)
Powstaje podczas odpylania gazów z instalacji kotłowych, w których spala się węgiel brunatny w paleniskach pyłowo-wirowych, a także podczas odpylania gazów z palenisk fluidalnych przy spalaniu węgla kamiennego i brunatnego z równoczesnym odsiarczaniem gazów odlotowych sorbentami wapniowymi. W przypadku popiołu lotnego wapiennego stanowiącego dodatek zarówno hydrauliczny, jak i pucolanowy wymaga się, aby:

udział reaktywnego CaO ≤ 5%,
zawartość reaktywnego SiO2 ≥ 25%,
straty prażenia (zawartości nie spalonego węgla) ≤ 5%,
promieniotwórczość była zgodna z obowiązującymi przepisami [30].

Łupek palony (T)
Łupek palony, w szczególności łupek palony bitumiczny, wytwarzany jest w specjalnym piecu w temperaturze około 800 °C. Ze względu na skład materiału naturalnego i procesu wytwarzania, łupek palony zawiera fazy klinkierowe, głównie krzemian dwuwapniowy oraz glinian jednowapniowy. Zawiera również, oprócz niewielkich ilości wolnego tlenku wapnia i siarczanu wapnia większe ilości tlenków o reaktywności pucolanowej, szczególnie dwutlenek krzemu. W konsekwencji, w drobno zmielonym stanie, łupek palony wykazuje wyraźne właściwości hydrauliczne podobnie jak cement portlandzki oraz, dodatkowo, właściwości pucolanowe [20].
Wymagania:

łupek palony powinien wykazywać wytrzymałość na ściskanie po 28 dniach ≥ 25,0 N/mm2,
stałość objętości ≤ 10 mm (mieszanina: 30% masy zmielonego łupka palonego i 70% masy cementu CEM I) [3].

Wapień (kamień wapienny [L, LL])
Wapień powinien zawierać co najmniej 75% CaCO3, zawartość gliny (iłów) nie powinna przekraczać 1,2 g/100 g wapienia.
Zawartość ogólna węgla organicznego (TOC) powinna spełniać jedno z kryteriów:

LL – nie powinna przekraczać 0,20 % masy,
L - nie powinna przekraczać 0,50% masy.

Stopień zmielenia wapienia powinien wynosić ok. 5000 cm2/g według Blaine’a [3].
Pył krzemionkowy (D)
Pył krzemionkowy składa się z bardzo drobnych kulistych cząstek o dużej zawartości krzemionki bezpostaciowej. Powstaje w procesie odpylania pieców hutniczych przy produkcji żelazokrzemu. Jest on zbudowany z substancji amorficznej zawierającej 90-98% SiO2. Ma postać kulistych cząstek o średnicy 0,01-0,5 μm. Jest to najbardziej aktywny dodatek pucolanowy.
Wymagania dla pyłu krzemionkowego podane w normie są następujące:

zawartość krzemionki bezpostaciowej SiO2 ≥ 85%,
powierzchnia właściwa ≥ 15 m2/g (wyznaczana metodą BET) [30].

Składniki cementu cz.V

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:09:15 +0000

Wymagania stawiane dodatkom mineralnym część III:
Składniki drugorzędne
Składniki drugorzędne są to specjalnie wyselekcjonowane naturalne mineralne materiały nieorganiczne [20].
Dodatki mineralne mogą być także stosowane jako składniki drugorzędne w składzie cementu, jeżeli ich zawartość jest mniejsza od 5 % [3].
Składniki drugorzędne, po odpowiednim przygotowaniu oraz uwzględnieniu rozkładu wymiarów ziaren, ulepszają, fizyczne właściwości cementu (takie jak urabialność lub wodożądność). Mogą one być obojętne lub mieć nie znaczące właściwości hydrauliczne, utajone hydrauliczne lub pucolanowe. Niemniej jednak nie stawia się im wymagań pod tym względem.
Składniki drugorzędne powinny być odpowiednio przygotowane, czyli wyselekcjonowane, ujednorodnione, wysuszone i rozdrobnione w zależności od postaci, w jakiej są uzyskiwane lub dostarczane. Nie powinny one zwiększać wodożądności cementu, osłabiać w żaden sposób trwałości betonu lub zaprawy lub obniżać odporności na korozję zbrojenia [20].
Charakterystyka cementów powszechnego użytku
Obowiązująca w kraju norma PN-EN 197-1 Cement – Część 1: Skład, wymagania i kryteria zgodności dotyczące cementów powszechnego użytku umożliwia produkcję bogatego asortymentu cementów różniących się właściwościami, a w konsekwencji możliwościami ich zastosowania w budownictwie.
Konieczna jest znajomość podstawowych właściwości cementu pozwalająca na odpowiedni jego dobór do określonych zastosowań [4].
Cementy powszechnego użytku są w przeważającym zakresie stosowane w budownictwie i stanowią przeszło 98% produkcji krajowej. Do tego rodzaju cementów zalicza się: cement portlandzki, cement portlandzki mieszany, cement hutniczy, pucolanowy i wieloskładnikowy [30].
Rodzaje cementów:

Cement portlandzki CEM I
Cement portlandzki z dodatkami mineralnymi
CEM II
Cement hutniczy
CEM III
Cement pucolanowy
CEM IV
Cement wieloskładnikowy
CEM V
Cementy specjalne
Cement o niskim cieple hydratacji (LH)
Cement o wysokiej odporności na siarczany (HSR)
Cement niskoalkaliczny (NA)
Cement portlandzki biały
Cement glinowy

Klasyfikacja i charakterystyka ogólna spoiw hydraulicznych

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 18:08:50 +0000

Klasyfikacja spoiw wiążących
Ogólną nazwą „spoiwa wiążące” jest objęta grupa tworzyw, które rozdrobnione do postaci pyłu i zarobione wodą dają plastyczny zaczyn, łatwo układający i formujący się oraz wiążący po pewnym czasie i twardniejący na powietrzu lub w wodzie. Do tej grupy materiałów należą produkty przemysłowe, często znacznie różniące się między sobą składem chemicznym i właściwościami. Różnorodność tę należy uwzględnić przy klasyfikacji tych materiałów.
W literaturze fachowej spotyka się podziały spoiw oparte na różnych parametrach. Jako podstawę klasyfikacji przyjmuje się rodzaj surowców, z których spoiwa wiążące są produkowane, skład chemiczny właściwości fizyczne tych materiałów, zachowanie się ich w środowisku wodnym oraz wynikający z tego zakres ich stosowania.
W zależności od rodzaju surowca spoiwa powietrzne można podzielić na spoiwa wapienne i gipsowe.
Najczęściej jest spotykany podział spoiw wiążących na dwie grupy, różniące się wyraźnie pod względem zachowania się ich w środowisku wodnym. Są to spoiwa powietrzne i hydrauliczne [30].
Powietrzne spoiwa wiążące mogą wiązać i twardnieć tylko na powietrzu. Wyroby i elementy budowli sporządzone z tych materiałów mają więc być przechowywane i mogą spełniać swą rolę tylko na powietrzu. Zanurzone do wody bądź intensywnie wodą zwilżone nie twardnieją, tracą swoją zwięzłość, rozpuszczają się i ulegają zniszczeniu [25].
W zależności od rodzaju surowca spoiwa powietrzne można podzielić na spoiwa wapienne i gipsowe [30].
Spoiwa hydrauliczne
Charakterystyka ogólna
Spoiwami hydraulicznymi nazywa się materiały nieorganiczne mające zdolność wiązania i twardnienia w wyniku zachodzenia reakcji chemicznych, zarówno na powietrzu, jak i pod wodą. Spoiwa te otrzymuje się przez obróbkę termiczną surowców mineralnych i ich zmielenie na proszek o wymiarach ziaren ok. 30 μm.
W czasie obróbki termicznej surowców mineralnych zachodzą w nich przemiany fizykochemiczne, w wyniku których otrzymany produkt uzyskuje właściwości wiążące. Właściwości wiążące tych substancji wynikają z aktywności chemicznej nowo powstających minerałów, a ujawniają się po dodaniu do nich wody. Wówczas rozpoczynają się procesy chemiczne, w wyniku których ciekła lub plastyczna mieszanina spoiwa z wodą zwiększa stopniowo swoją lepkość, przechodząc w stan stały, charakteryzujący się określonymi cechami mechanicznymi i fizycznymi. Narastanie wytrzymałości mechanicznej wiążącego spoiwa jest wynikiem reakcji chemicznych, których efektem jest powstanie nowych związków krystalicznych.