cementy
CHARAKTERYSTYKA SPOIW WIĄŻĄCYCH
Uwagi:
stoły cięcie laserowe skup złomu wymienniki cementy pozycjonowanie stron kielce prefabrykaty trądzik
Opracowanie na podstawie własnej pracy magisterskiej na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Świętokrzyskiej.
Spis przytoczonej literatur został zawarty w w.w pracy magisterskiej.
Definicja cementu i wstęp do historii
Podstawowym spoiwem hydraulicznym jest cement, drobno zmielony materiał nieorganiczny, który po zmieszaniu z wodą tworzy zaczyn wiążący i twardniejący w wyniku reakcji i procesów hydratacji, a po stwardnieniu pozostaje wytrzymały także pod wodą. Do spoiw hydraulicznych można zaliczyć: cement portlandzki, cement portlandzki z dodatkami, cement hutniczy, cement pucolanowy, cement glinowy oraz wapno hydrauliczne [30].
Definicja cementu
Cement jest to spoiwo hydrauliczne, tj. drobno zmielony materiał nieorganiczny, który po zmieszaniu z wodą daje zaczyn, wiążący i twardniejący w wyniku reakcji i procesów hydratacji, który po stwardnieniu pozostaje wytrzymały i trwały także pod wodą [28].
Cement jest podstawowym materiałem we wszystkich rodzajach budownictwa. Stosowany jest: w postaci zaprawy do łączenia elementów, jako podstawowy składnik mieszanki betonowej, do produkcji betonowych elementów prefabrykowanych, wielkogabarytowych konstrukcji monolitycznych, dachówek, pustaków, itp. Dzięki swoim właściwościom cement jest praktycznie wszechobecny - domy, biurowce, ulice, mosty, zapory, tunele, lotniska drogi, chodniki [42].
Hydrauliczne twardnienie cementu CEM następuje głównie przez hydratację krzemianów wapnia, a także innych związków chemicznych, które mogą brać udział w procesie twardnienia, np. glinianów. Suma udziałów reaktywnego tlenku wapnia (CaO) i reaktywnego dwutlenku krzemu (SiO2) w cemencie CEM powinna wynosić co najmniej 50 % masy, gdy udziały te są oznaczane zgodnie z EN 196-2 [20].
Wstęp do historii cementu
Początki stosowania materiałów wiążących sięgają bardzo odległych czasów, bowiem już starożytni Egipcjanie stosowali spoiwa wytwarzane w wyniku prażenia skał gipsowych. Grecy i Rzymianie używali wapna palonego, a z czasem do mieszaniny wapna z wodą wprowadzili piasek oraz pokruszone kamienie, cegły i dachówki. Był to pierwszy beton w historii.
Natomiast do łączenia elementów konstrukcji narażonych na działanie wody Rzymianie używali wapna rozcieranego razem z popiołem wulkanicznym lub z drobno zmielonymi dachówkami ceramicznymi.