mmLab

Klasyfikacja spoiw wiążących
Ogólną nazwą „spoiwa wiążące” jest objęta grupa tworzyw, które rozdrobnio­ne do postaci pyłu i zarobione wodą dają plastyczny zaczyn, łatwo układający i formujący się oraz wiążący po pewnym czasie i twardniejący na powietrzu lub w wodzie. Do tej grupy materiałów należą produkty przemysłowe, często znacznie róż­niące się między sobą składem chemicznym i właściwościami. Różnorodność tę należy uwzględnić przy klasyfikacji tych materiałów.
W literaturze fachowej spotyka się podziały spoiw oparte na różnych parametrach. Jako podstawę klasyfikacji przyjmuje się rodzaj surowców, z których spoiwa wiążące są produkowane, skład chemiczny właściwości fizyczne tych materiałów, zachowanie się ich w środowisku wodnym oraz wynikający z tego zakres ich stosowania.
W zależności od rodzaju surowca spoiwa powietrzne można podzielić na spoiwa wapienne i gipsowe.
Najczęściej jest spotykany podział spoiw wiążących na dwie grupy, różniące się wyraźnie pod względem zachowania się ich w środowisku wodnym. Są to spoiwa powietrzne i hydrauliczne [30].
Powietrzne spoiwa wiążące mogą wiązać i twardnieć tylko na po­wietrzu. Wyroby i elementy budowli sporządzone z tych materiałów mają więc być przechowywane i mogą spełniać swą rolę tylko na po­wietrzu. Zanurzone do wody bądź intensywnie wodą zwilżone nie tward­nieją, tracą swoją zwięzłość, rozpuszczają się i ulegają zniszczeniu [25].
W zależności od rodzaju surowca spoiwa powietrzne można podzielić na spoiwa wapienne i gipsowe [30].
Spoiwa hydrauliczne
Charakterystyka ogólna
Spoiwami hydraulicznymi nazywa się materiały nieorganiczne mające zdolność wiązania i twardnienia w wyniku zachodzenia reakcji chemicznych, zarówno na powietrzu, jak i pod wodą. Spoiwa te otrzymuje się przez obróbkę ter­miczną surowców mineralnych i ich zmielenie na proszek o wymiarach ziaren ok. 30 μm.
W czasie obróbki termicznej surowców mineralnych zachodzą w nich prze­miany fizykochemiczne, w wyniku których otrzymany produkt uzyskuje wła­ściwości wiążące. Właściwości wiążące tych substancji wynikają z aktywności chemicznej nowo powstających minerałów, a ujawniają się po dodaniu do nich wo­dy. Wówczas rozpoczynają się procesy chemiczne, w wyniku których ciekła lub plastyczna mieszanina spoiwa z wodą zwiększa stopniowo swoją lepkość, prze­chodząc w stan stały, charakteryzujący się określonymi cechami mechanicznymi i fizycznymi. Narastanie wytrzymałości mechanicznej wiążącego spoiwa jest wy­nikiem reakcji chemicznych, których efektem jest powstanie nowych związków krystalicznych.