mmLab

Klinkier cementowy c.d.
Proces produkcyjny może być prowadzony dwoma podstawowymi metodami: mokrą i suchą. W pierwszej metodzie surowce wprowadzane są do pieca w postaci szlamu. Zaletą tej metody jest łatwość mieszania i korygowania mieszaniny surowcowej natomiast wadą – duże zużycie energii. Zaletą metody suchej jest niskie zużycie energii, a co za tym idzie wyraźnie niższe koszty produkcji.
Istotną sprawą jest to, że jakość produktu (klinkieru portlandzkiego) nie zależy od stosowanej metody produkcji (sucha, mokra). W jednej i drugiej metodzie uzyskuje się porównywalne parametry jakościowe klinkieru.
Po wypaleniu mieszaniny surowcowej uzyskuje się produkt  (klinkier), zawierający cztery podstawowe minerały klinkierowe:

Alit – C3S – krzemian trójwapniowy
Belit – C2S – krzemian dwuwapniowy
C3A – glinian trójwapniowy
Brownmilleryt – C4AF – glinożelazian czterowapniowy.

Skróty używane w chemii cementu:
CaO – C, AL2O3 - A, H2O - H, SiO2 - S, Fe2O3 - F, SO3 – S  [1].

W skład klinkieru wchodzą również w niedużej ilości inne związki, a mianowicie: wolne wapno CaO, wolny niezwiązany tlenek magnezu MgO, związki siarki i alkaliów (Na2O + K2O).
Krzemiany wapnia tworzą dobrze wykształcone ziarna o charakterystycznym pokroju, natomiast glinian trójwapniowy i faza glinożelazianowa stanowią drobnokrystaliczną lub bezpostaciową substancję wypełniającą. Zawartość poszczególnych faz waha się w klinkierach portlandzkich w dość szerokich granicach. Krzemiany wapniowe stanowią 75-82%, zaś gliniany i glinożelaziany 18-25% masy klinkieru [30].
Dodatki mineralne
Dodatki mineralne stanowią jeden z głównych składników cementów powszechnego użytku.
Wprowadzenie do składu cementu dodatku mineralnego modyfikuje wiele jego właściwości, które często wykorzystywane są w praktyce budowlanej. Należą do nich:

dobra urabialność,
odporność na korozję chemiczną,
wysoka wytrzymałość po długim okresie twardnienia,
niskie ciepło hydratacji.

Jako dodatki mineralne w skład cementu mogą wchodzić surowce – materiały pochodzenia naturalnego, uboczne produkty procesów przemysłowych – pod warunkiem spełnienia wymagań jakościowych zawartych w normie PN-EN 197-1 [3].